سوخو-34 (SUKHOI-34)، ملقب به "FULLBACK"، برترین جنگنده بمب افکن نسل چهارم

مقدمه

جنگنده تهاجمی عمیق وچند منظوره سوخو-34 (SU-34) ملقب به "FULLBACK" جنگنده بمب افکن تاکتیکی و دو موتوره، با همان سیمای آشنای خانواده سوخو-27 فلانکر(Sukhoi-27/flanker) وساخت کمپانی سوخو (SUKHOI) کشور روسیه است که موتورهایش در فاصله نسبتا زیادی ازهم قرار دارند و سکانهای عمودی بزرگی دارد. این جنگنده برای عملیات تهاجمی دقیق درعمق خاک دشمن بدون نیاز به پشتبانی هوایی و با قابلیت حمل مهمات زیاد برای اهداف از قبل تعیین شده زمینی ودریایی و انجام هر عملیاتی از انواع شناسایی، تهاجمی، پشتبانی هوایی نزدیک، سرکوب پدافند هوایی (پشتیبانی هوایی دوربرد)، ضد کشتی، ضد زره، بمب افکن اتمی، عملیات گریز و درامان ماندن از شکاریهای رهگیر دشمن  طراحی گردیده است.



تاریخچه

در خلال آخرین سالهای جنگ سرد، نیروی هوائی شوروی ترکیبی از جنگنده های بازدارنده و ضربتی (strike fighter)   را به خدمت گرفت که میتوان از بین آنها به سوخو-24 فنسر " Sukhoi Su-24 Fencer" (نمونه ساخت شوروی و کوچکتراز جنگنده آمریکاییF-111  و تکمیل شده سوخو-17 فیتر " Sukhoi-17- Fitter " که خود برگرفته از سوخو-7 " Sukhoi-7" بود) ، میگ-23 بی ام "MiG-23BM"  و میگ-27 " MiG-27" که هردو نمونه برگرفته ازمیگ-23 " MiG-23" بودند اشاره کرد. دکترین شوروی در خلال این سالها به شدت توسط جنگنده های پرشمار جدید و نوپای  ناتو خصوصا توسط اسکادرانهای اف-15 (" F-15") واف-16 (" F-16") به چالش کشیده شده بود . فقط در صورتیکه جنگنده های خط مقدم شوروی از قبیل میگ-29 " MiG-29" وسوخو-27 " Su-27" پیروز نبردهای هوائی می‌شدند این امکان به جنگنده های ضربتی با مانور کمتر مانند سوخو-24 " Su-24" ، سوخو-17 "Su-17" ، میگ -23 بی ام "MiG-23BM" ومیگ-27 " MiG-27" داده میشد تا سالم از مهلکه عبور کرده و به اهداف خود حمله کنند.به همین دلیل مقامات نظامی روسی بر آن شدند تا جنگنده ضربتی وتهاجمی مناسب، با توان حمل تسلیحات بیشتر وسنگینتر، دربرد بیشتر و میزان چالاکی ومانور پذیری بالاتر را جایگزین کنند.

اما این پروژه از همان ابتدا دشوار وغیر ممکن به نظر میرسید. چون آنها به دنبال ترکیب حجم زیادی از ویژگیهای متضاد دریک هواپیما بودند. ویژگیهایی مانند قابلیت حمل سوخت ومهمات بیشتر که طبعا وزن هواپیما را افزایش می دهد، همراه با قابلیت مانور بالا، توان درگیری فراتر از میدان دید و یا حتی رودر رو با جنگنده های دشمن (داگ فایت). سرانجام مهندسان شرکت سوخو به این نتیجه رسیدند که بهترین راه حل استفاده از بدنه هواپیمای "sukhoi-27/flanker " به عنوان مبنای طراحی است که هم در قدرت مانور وچالاکی، سرآمد جنگنده های جهان محسوب می شود و هم توان حمل محموله های بزرگ وسنگین را دارد که درنهایت این طرح، منجر به ساخت جنگنده جدیدی به نام "سوخو-34" (sukhoi – 34 )  شد که در سال 1993 به نیروی هوایی روسیه معرفی شد.


 طراحی


در سال 1983 اولین طرح مفهومی برای جنگنده تهاجمی وبمب افکن تاکتیکی جدید تهیه شد. دراین طرح سوخو-27 ( sukhoi-27) به عنوان هواپیمای پایه در نظر گرفته شده وهواپیمای جدید، سوخو-27 آی بی (Sukhoi-27 IB)   (که IB  در زبان روسی مخفف جنگنده بمب افکن است) نامگذاری شد. جنگنده جدید بسیاری از قسمتهای بدنه اش با خانواده بزرگ زیر مجموعه، سوخو-27 ، ( Su-27) یکسان بود. از جمله بال، دم و موتورها ولی حجم داخلی آن ۳۰ درصد نسبت به سوخو-27  (Su-27) افزایش پیدا کرده بود.

 پیش نمونه آزمایشی سوخو-27 ( Su-27IB ) به فرماندهی نیکولای سادونیکوف یک پرواز آزمایشی را از مسکو تا دریای اختسک  به صورت رفت و برگشت انجام داد. هواپیمای او ۱۶ ساعت در پرواز بود و در این مدت ۴ بار سوختگیری هوایی با تانکرهای نیروی هوائی داشت، تمام سیستمها بدون کوچکترین مشکلی کار میکردند اما چهره به رنگ خاکستری درآمده خلبانان آن، هنگام پائین آمدن از کاکپیت تنگ سوخو-27 آی بی " SU-27IB" ، خود گواه این بود که آنها بسیار خسته بوده و نخواهند توانست بعد از چنین پرواز فرسایشی، بازدهی مناسبی داشته باشند. از این رو کابین خلبان اصلاح شد و از آنجا که تجربه ساخت سوخو-24  " SU-24" با طراحی دوخدمه درکنار هم نشان داده بود که بار کاری خدمه کاهش می یابد وعملیاتهای طولانی مدت ودوربرد آسانتر میشوند، این ترکیب برای جنگنده جدید  نیز درنظر گرفته شد و به گونه‌ای طراحی شد که خلبان و ناوبر هواپیما به راحتی در کنار یکدیگر قرار بگیرند و بتوانند بایستند، حرکات کششی عضلانی انجام بدهند یا حتی در راهرو چرت بزنند و غذا بخورند.  


بخش مرکزی داخلی نیز جهت همسازی با حداکثر وزن ۴۵ تن تقویت گردید. چیزی در حدود ۲۸ تن بیشتر نسبت سوخو-27 (SU-27) . در این پروژه به خاطر تغییرات صورت گرفته در کاکپیت قرار دادن تجهیزات اضافی و منابع سوخت داخلی بزرگتر تغییرات عمده ای در بدنه سوخو-27  (SU-27)  داده شد و این جنگنده جدید، سوخو-32 (SU-32) نامیده شد که بعدا به سوخو-34 (SU-34) تغییر نام داد. بخش دماغه سوخو 34 به شکل بیضی بوده که به همین دلیل به سوخو-34 پلاتیپوس (اردک ماهی) نیز گفته می شود . بخش میانی بدنه برای قرار دادن تانکر سوخت اصلی تغییر کرده است و ظرفیت مخازن سوخت داخلی آن نسبت به سوخو-27 سی درصد افزایش یافته است. همچنین بدنه سوخو-۳۴ به گونه‌ای طراحی شده تا سطح مقطع راداری کوچکی داشته باشد

در این هواپیما، ورودی هوای موتور ها بر خلاف سوخو 27 ثابت است . عقب بدنه نیز دستخوش تغییراتی شده که بارز ترین آنها تیر کوچک بین خروجی موتور هاست. برای افزایش ظرفیت سوخت و ارتقا مشخصات پروازی از بالها و پیشبالهای (کانارد) سوخو-35 ( SU-35) استفاده شده است . تمام این تغییرات به افزایش یک ونیم برابری وزن برخاست از 28 تن در نمونه پایه سوخو-27 (SU-27) به 45 تن شده است . این در حالیست که برای تحمل این وزن زیاد ارابه فرود و قسمت های میانی هواپیما تقویت یافته اند . به طوری که ارابه های تک چرخه قبلی دو چرخه و به حالت پشت سر هم در آمده اند.



این هواپیما به لحاظ آیرودینامیک ناپایدار طراحی شده است اما به کامپیوترهایی تحت سامانه دیجیتالی کنترل پرواز مجهز است که فرامین خلبان راتعدیل و با حفظ ثبات هواپیما، دستورات را از طریق سیستم پرواز باسیم  به کاناردها و سایر سطوح کنترل هواپیما منتقل میکند. تامین پایداری توسط کامپیوتر باعث شده است که طراحان، تمامی تیغه های شکمی پایدار کننده را که درهواپیمای پایه (سوخو-27) وجود داشت وباعث پسای اضافی (DRAG) میشد، درجنگنده جدید حذف کنند.

این جنگنده با طولی معادل 23/34 ، پهنای بال 14/7 ،وارتفاع 6/09 متر،در قیاس با همتای آمریکاییش اف-15 (F-15) چهارمتر درازتر، یک ونیم متر پهن تر ونیم متر مرتفع تر است.

تا چندین سال بعد کارشناسان غربی  فکر میکرند این هواپیما یک نسخه دو سرنشینه اموزشی ناو نشین است.در واقع غرب این نمونه را با سوخو-۲۷ کا یو بی اشتباه گرفته بود.ولی سرانجام در سال ۱۹۹۳ به اسم جدید سوخو-۳۲ و در نهایت با اسم نهایی سوخو-۳۴ شناخته شد.

میخاییل سیمونوف ،سرپرست پروژه می گوید، " حداکثر وزن بارگیری شده سوخو-34 " Su-34 " به رقم قابل توجه ۴۵٫۱ تن بالغ میشود که قابل مقایسه با تانکهای T-90S و T-80U است! قابلیت مانور و قدرت خوفناک سوخو-34 " Su-34"  نام دیگری به غیر از تانک پرنده را به ذهن خطور نمیدهد." سوخو-34 مجهز به سیستم سوختگیری هوائی کارآمد به کارگرفته شده درسوخو-24 (Su-24) به نام "Sakhalin UPAZ-1A" است که امکان ایفای نقش تانکر سوخت رسان را به جنگنده های دیگر فراهم می‌سازد. بنا به اظهارات سیمونوف، یک هواپیمای جنگی در شرق دور روسیه گاها ۷ روز طول می‌کشد تا به تاجیکستان برسد! به خاطر اینکه فرودگاههای بین راه بیشتر اوقات به خاطر شرایط بد جوی تعطیل میشوند، سوخت به موقع تحویل نمیشود و خلبانان زمان کافی برای استراحت ندارند، اما خدمه Su-34 هیچکدام از مشکلات نامبرده شده را نخواهند داشت.

بنابر ادعای طراحان سوخو، این هواپیما در رزم هوایی قادر است اف-15، اف-18، وحتی جنگنده چند منظوره یورو فایتر تایفون را سرنگون سازد.همچنین به خط ارتباط داده های دیجیتال نیز مجهز است که درترکیب با سامانه رهیاب ماهواره ای گلوناس، توانایی انهدام اهداف سطحی، درکمترین زمان وبا بیشترین دقت، درتمام شرایط آب وهوایی ودرهر زمان از شبانه روز رابه مقدارچشمگیری بهبود می دهد. 


کاکپیت

دربین تمامی هواپیماهای جنگی، سوخو-34 مجهزترین کابین رابه لحاظ امکانات رفاهی خلبانها دارد که تغییر نگرشی 180 درجه نسبت به طرح های زمان شوروی است که هیچگونه امکانات رفاهی رابرای خدمه جنگ افزار، چه تانک باشد وچه هواپیما، درنظر نمیگرفتند.

طراحی کاکپیت SU-34 به طور قابل ملاحظه ای با نمونه پایه خود،یعنی سوخو-27، نیز متفاوت است ودر آن تغییرات قابل توجهی ایجاد شده است.

بخشی از این تغییرات شامل:

1- کاکپیت side-by-side با محیط  بزرگتر و بیشتر شبیه به یک بمب افکن بزرگتر، ( طراحان شوروی از ایده به کارگرفته شده در طراحی کاکپیت Su-24 به صورت صندلیهای Side by Side بسیار راضی بودند. آنها معتقد بودند که اینگونه طراحی، فشار کاری زیادی را که در ماموریتهای طولانی مدت ضربتی به خلبانان وارد می‌شود را کاهش داده و باعث افزایش پایداری و کارائی در نقشهای ضربتی گشته وموجب صرفه جوئی و عدم نیاز در به کارگیری از سیستم‌های نمایشگر پروازی در دو کابین مجزا (به صورت پشت سر هم) و در نتیجه پائین آوردن هزینه تولید می شود.) و همچنین دارای کابین تمام دیجیتال با 4 نمایشگر رنگی همراه با 2 عدد "اچ یو دی" (H.U.D"head up display ") و همراه با دو عدد دسته کنترل هوتاس میباشد.

خلبانها به کلاه دارای سایت هدف گیری چشمی (HELMET-MOUNTED SIGHT) ونمایشگراطلاعات پروازی برروی آن،(H.U.D) مجهزند تا در زمان درگیری رودر رو باجنگنده های دشمن ،عمل هدف گیری وشلیک موشک گرمایاب را، تنها باحرکت سر ومردمک چشم انجام دهند.

 2- تغییر شکل و طراحی مجدد در قسمت جلوئی بدنه هواپیما و بزرگ تر شدن این قسمت که دستاورد آن، فراهم آوردن ارگونومیک بهتر برای پروازهای طولانی، پایداری و دوام بالا، وایجاد فضای بزرگتری برای رادارقدرتمند آن وفضای داخل کابین است.

3-  فراهم آوری امکانات رفاهی بیشتر برای خدمه پرواز ازقبیل: تجهیزکاکپیت به صندلی های مبل گونه و تختخواب شونده همراه با ماساژوربرای جلوگیری از بی حسی عضلات،  آشپزخانه کوچک جهت فراهم ساختن غذای گرم، مکانی جهت استراحت خلبانان میباشد و خدمه پرواز به راحتی می‌توانند برای رفع خستگی در کاکپیت بایستند، خستگی عضلات خود را رفع کنند، در فضای وسیع کاکپیت دراز کشیده و استراحت کنند و در صورت نیاز از آشپزخانه جهت گرم کردن غذا استفاده کنند. همچنین برای رفاه بیشتر وافزایش بهداشت خلبانان در پروازهای طولانی سرویس بهداشتی درهواپیما تعبیه شده است. لذا میتوان گفت سوخو-34، به معنای واقعی کلمه هتلی پرنده است.

 4- سوخو-34 به کابین با سیستم هوای فشرده مجهز شده است ولذا خلبانان می توانند تا ارتفاع 10 هزار متری از ماسک اکسیژن استفاده نکنند که ابتکاری جالب توجه برای افزایش استقامت خلبانها درپروازهای طولانی مدت است.

5-  درست مشابه با سوخو-25 ( Su-25 Frogfoot) ، کاکپیت سوخو-34 با یک وان از جنس فولاد و تیتانیوم به ضخامت ۱۷ میلی‌متر احاطه و زرهپوش شده است که پوشش حفاظتی بسیار مقاومی در برابر آتشبارهای زمین پایه ایجاد میکند تا خدمه پروازی و سیستمهای آویونیک را در برابر ترکش موشکها وحتی اصابت مستقیم گلوله ها محافظت نماید.

6- دسترسی خدمه به کابین از زیر دماغه و به راحتی از طریق یک نردبان مستقر در ارابه فرود جلویی امکان پذیر و صندلی خدمه از نوع " K-36DM" پرتاپ شونده، (همان صندلی استفاده شده در سوخو-24)  و با امکان عمل در شرایط صفر-صفر است.

7- همچنین سطوح آیرودینامیکی تثبیت کننده پرواز نیز از زیر بدنه حذف گردیده اند.

مجموع این ویژگیها باعث شد که این جنگنده، عنوان مرفه ترین و ایمن ترین کاکپیت دربین جنگنده های دنیا را به خود اختصاص دهد.

مجموع امکانات رفاهی این هواپیما، فشارهای جسمی وروحی خلبانها را به میزان چشمگیری کاهش می دهد.چنین وضعیتی به خودی خود، افزایش تمرکز خلبانان وآرامش آنها رابه ارمغان آورده وعامل خطای انسانی درانجام ماموریت ها را به کمترین حد ممکن میرساند. درحالی که خلبان جنگنده ای مانند اف-15، در عملیاتی کاملا مشابه، غرق اضطراب وفشارهای جسمی و روحی است که قطعا در کاهش عملکرد وتمرکز وی، بی تاثیر نخواهد بود.

رادار والکترونیک

از نظر الکترونیکی سوخو-34 را باید پیچیده ترین جنگنده عملیاتی درحال حاضر روسها دانست که حتی از برخی جنبه ها پیچیده تر از سوخو-35 است.

در دماغه از یک رادار بزرگ آرایه فازی غیر فعال  (B004) بهره می برد. این رادار یک رادار تمام عیار است که توان انجام هر ماموریتی را به این هواپیما میدهد. رادار در باند ایکس کار میکند و روسها مدعی هستند بسیار بهتر از رادار EPQ164 بمب افکن ب۱ ب لنسر عمل میکند. برد آن بر ضد یک کشتی ۲۰۰ تا ۲۵۰ کیلومتر است و میتواند دست به نقشه برداری دو بعدی از زمین از برد ۱۵۰ کیلومتری بزند. میتواند یک تانک را از ۳۰ کیلومتری و یک جنگنده را از ۹۰ کیلومتری کشف کند. توان تعیقب عوارض زمین را دارد و میتواند به کمک سامانه هدایت هواپیما دست به پرواز خودکار در ارتفاع پست بزند. سوخو-34 یک رادار نیز در قسمت عقب دارد. در آن کشیدگی بین  دو خروجی موتور که در سوخو-27 /30/33 و 35 چتر ترمز، پرتاب کننده شراره و پوشاله (چف و فلیر) و هشدار دهنده های راداری وجود دارد در سوخو-34 یک رادار (N012) جا سازی شده است. این رادار دارای برد ۹۰ کیلومتر است و میتواند نزدیک شدن جنگندهای متخاصم  را به خلبان اطلاع دهد. سامانه ناوبری آن بر اساس سامانه گلوناس است. (گلوناس یک سامانه ناوبری ماهواره ای جهانی،  مشابه جی پی اس است ولی متعلق به روسیه است.)

 اگرچه همچنان اکثر سامانه های آن محرمانه است ولی دارای هشدار دهنده راداری، از نوع "SPO32" است و میتواند دو سامانه جمر دفاعی(جنگ الکترونیک ) باند " H/I"  "SPS171" را درنوک بالهایش حمل کند.  این سامانه بر خلاف نسخه های غربی که انفرادی است برای اثر پذیری بیشتر باید به صورت زوج و نگاه به جلو و عقب برای حداکثر تاثیرگذاری( jamming) حمل شود و بر روی سوخو-27 ارتقاع یافته /سوخو-33 /سوخو-30و 35 در کنارسوخو- 34 نصب میشود. همچنین از سامانه هشدار دهنده فروسرخ  "L802" بهره میبرد که نزدیک شدن موشک را به آن اطلاع میدهد. در زیر بدنه میانه دو ورودی  هوای موتور در قسمت جلو دارای یک سامانه الکترو اپتیک "IRST" با توان نشان گذاری لیزری است. سوخو-34 همانند سوخو-24 که دارای سامانه نشان گذاری لیزری "کایرا 24M " است، سامانه نشان گذار لیزری داخلی خود را دارد. از این رو برای هدف گیری سلاح های لیزری نیاز به غلاف خارجی ندارد ولی میتوان بر روی آن غلاف های خارجی پیشرفته نشان گذاری رانیز نصب کرد. سامانه داخلی نشان گذار لیزری با توان دید حرارتی ۱۲ کیلومتر برد دارد. از جمله غلاف هایی که میتوان بر روی آن نصب کرد، غلاف ناوبری و نشان گذار " YOM3" ، غلاف جنگ الکترونیک "SEP14"  که به صورت اختصاصی برای خانواده سوخو-27 توسعه یافته و در جایگاه مرکزی حمل مهمات هواپیما حمل میشود ولی تاکنون اطلاعات کمی در مورد آن منتشر شده است، غلاف "SPS518" یک غلاف جنگ الکترونیک جدید است که آن نیز در جایگاه مرکزی، دربین دو ورودی هوای موتور هواپیما  قرار گرفته است. هم چنین سوخو 34 با تجهیزات ECM و رادار عقب نگری مانند سوخو 35 تجهیز شده است . این سیستم ها از سوخو-34 هواپیمایی عملیاتی در شب و روز و هر شرایط آب و هوایی و قادر به مقابله با هر گونه هدف هوایی و زمینی ساخته است. طراحی رادارها به عهده Leninetz و توسعه سیستم‌های الکترواپتیکی به عهده Ural و Geofyzika گذاشته شد، سوخو-34 (SU-34) به خط ارتباط داده های دیجیتال نیز مجهز است که درترکیب با سامانه رهیاب ماهواره ای گلوناس، توانایی انهدام اهداف سطحی، درکمترین زمان وبا بیشترین دقت، درتمام شرایط آب وهوایی ودرهر زمان از شبانه روز رابه مقدارچشمگیری بهبود می دهد. 


سوخو-34 مجهز به سیستم ایمنی فعال با عناصر هوشمند مصنوعی است. به لطف وجود این سیستم، هواپیما قادر است تا هر مانوری را در نبردهای هوائی مدیریت کند و برفراز موانعی مانند درختان بلند و یا در ارتفاع پست با حداکثر سرعت ۱۴۰۰ کیلومتر بر ساعت پرواز نماید. سوخو-34 همچنین قادر به پرواز در حالت ("TERCOM " عبور از موانع غیر مترقبه و از میان مناطق پدافند ضدهوائی دشمن میباشد). واحد آویونیک مشتمل بر کامپیوترهای پیشرفته، بردهای حافظه، نمایش دهنده های چند منظوره رنگی است. " datalink" دیجیتالی به کار گرفته شده درآن قادر به آپدیت کردن و"refresh" وشیرکردن مختصات اهداف در هنگام پرواز و یا توسط هواپیما- به هواپیما میباشد. میتوان مختصات و کلیه برنامه های لازم برای یک عملیات  از لحظه پرواز تا فرود را در 2 دستگاه کامپیوتر مرکزی آن بارگیری نمود و هواپیما به طور اتوماتیک در هر مختصات بارگیری شده یا زمان حمله، به طور اتوماتیک سوئیچ می‌شود و عمل می‌نماید در نتیجه خلبان می‌تواند دستانش آزاد باشد و یا خود را درگیر دیگر مراحل عملیات نماید. خلبان در سمت چپ و ناوبر اپراتور تسلیحات در سمت راست می‌نشینند ." Datalink" توسط فرمان هواپیما، ایستگاه زمینی، ویا کشتی هدایت میشود و در صورتی که دید کم باشد، با ارتباط ماهواره‌ای منطقه پوشش افزایش پیدا می‌کند.

متخصصین روسی آنالیز تمام نبردهای کوچک، درگیری‌های هوائی  "Supersonic" (مافوق صوت)، سیستمهای ECM، جستجوهای راداری و حرارتی و ترکیب شده با موشکها در این هواپیما را انجام داده اند. درسهای گرفته شده از علل سقوط های هوائی نشان‌دهنده این است که طبق نظر آنها سیستمهای حفاظتی خدمه سوخو-34 ، چهارصد درصد موثرتر از دیگر هواپیماهای جنگی مشابه هستند.




تسلیحات


سوخو-34 (SU-34) از آنجایی که به عنوان یک جنگنده تهاجمی با توان دفاع هوایی از خود طراحی شده است، دارای 12 جایگاه حمل سلاح در زیر بالها وبدنه اش میباشد و طیف وسیعی از تسلیحات، بمب‌های هدایت شونده و سقوط آزاد، راکت‌ها و موشک‌های هوا به زمین و موشکهای هدایت شونده هوا به هوا برای آن پیش بینی شده است از جمله موشکهای" Kh-29" و" S-25LD" مشابه ماوریک، موشک هوا به هوای کوتاه برد فروسرخ " R-73 Archer WVR" و موشکهای هوا به هوای میان برد ودوربرد رادار نیم فعال " R-27 BVR" ، موشک رادار فعال پیشرفته "R-77"،  موشکهای دورایستای " Kh-59" مشابه " AGM-142"، موشکهای ضد کشتی" Kh-31" و" Kh-35" و یا یک موشک ضد کشتی "KH-41" و همچنین 6 تیر موشک دریایی ضد رادار" Kh-31P"، غلافهای راکت انداز" B-8M1" برای راکتهای" S-8" و غلافهای راکت انداز" B-13L" برای راکتهای " S-13"که جهت ماموریتهای پشتیبانی نزدیک استفاده می‌شوند. در مورد عملیات هوا به زمین، این هواپیما تقریبا تمامی تسلیحات  موجود در انبار ارتش روسیه را میتواند حمل میکند. از جمله بمب هوشمند الکترواپتیکال " KAB-500Kr" ، بمب هدایت لیزری " KAB-500L" ، بمب الکترواپتیکال/ دیتالینک " KAB-1500TK" مشابه " GBU-15" .سلاح ثابت سازمانی این جنگنده،  یک قبضه توپ گاتلینگ ۳۰ میلیمتری" GSh-301" میباشد.



 


موتور وپیشرانه

سوخو-34 همانند تمامی خانواده سوخو-27 دارای دو موتور کاملا مجزا است، دو موتور توربوفن  لیولکا "AL31FM1" ساخت ساترن، این موتورها برای هزار ساعت پرواز قبل از انجام تعمیر طراحی شده‌اند که با  فراهم کردن قدرت ۳۰۰۰۰ پاوند رانش بر روی برخی نسخه های سوخو-30 و سوخو-27SM  نیز نصب شده است.برد انتقالی(سفر یکطرفه وبدون بازگشت) سوخو-34 با یک مخزن سوخت خارجی عدد ۴۰۰۰ کیلومتر و شعاع رزمی عملیاتی آن با دو تن سلاح هزار و یکصد کیلومتر است. این هواپیما میتواند برای برد بیشتر یک مخزن سوخت ۳۰۰۰ لیتری را زیر بدنه حمل کند که بر روی سوخو-24  فنسر نیز نصب شده است.

حداکثر سرعت این جنگنده،  ۱٫۸ ماخ است.





سوخو-34 در ابتدا برای مقابله با اهداف دریایی (مثل کشتی ) و زمینی توسعه داده شد اما بعدا قابلیت انجام عملیات های شناسایی هم به آن اضافه شد. ماموریت هایی که توسط این جنگنده انجام می شود هم می تواند به صورت گروهی باشد و هم به صورت انفرادی.

قابلیت هایی مثل جنگیدن در شب و هر نوع آب و هوایی برای جنگنده های نسل4+   یک امر متداول بوده و سوخو ۳۴ هم از این موضوع مستثنی نیست. این جنگنده با کمک سیستم ضد جنگ الکترونیکی بسیار پیشرفته ای که از آن بهره میبرد میتواند بدون توجه به حملات الکترونیکی دشمن با خاطری آسوده به ماموریت خود ادامه داده و آن را به اتمام برساند.

تولید این هواپیما از سال ۲۰۰۶ آغاز شده و در سال ۲۰۱۴ به طور رسمی وارد ارتش روسیه شد. قیمت هر فروند از این جنگنده-بمب‌افکن حدود ۳۶ میلیون دلار اعلام شده است.

در ژانویه سال ۲۰۱۴ الجزیره رسما ۱۲ فروند از این جنگنده را سفارش داد و تبدیل به نخستین مشتری صادراتی این پرنده شد.

Sukhoi-34 در نیروی هوایی روسیه صاحب نقشی است که درگذشته، f-111 و امروزه f-15  برای نیروی هوایی امریکا بازی میکند.fullback  درکنارsukhoi-35  و جنگنده نسل پنجم  sukhoi-t50 (پک فا)، بنیانهای آینده نیروی هوایی روسیه و نوید بخش افق هایی روشن برای ارتش این کشور هستند که فرایند گذر ازجنگنده های زمخت زمان شوروی را به بهترین نحو ممکن انجام داده و در برابر رقیبان آمریکایی خود، قد علم میکنند.

نقش : جنگنده بمب افکن

سازنده : سوخو

اولین پرواز : 13 آوریل 1990

معرفی : 21 دسامبر 2009

شمارگان تولید شده : 20فروند

هزینه هر فروند : 36 میلیون دلار آمریکا

طراحی و توسعه : از سوخو SU - 27

ویژگی های عمومی خدمه :  نفر 2

طول   متر: 23.34

طول بال : متر14.7

ارتفاع : 6.09 متر

وزن با بار : 39000 کیلوگرم

توانایی حمل تسلیحات : 8،000 کیلوگرم

حداکثر وزن برخاست : 45100 کیلوگرم

موتورها : 2 موتور Lyulka AL-31FM1 توربوفن، هر یک به قدرت 13500 kfg،به همراه پس سوز حداکثر سرعت ارتفاع بالا : 1.8 ماخ

پائین‌ترین ارتفاع : ماخ 1.2

برد عملیاتی : 1100 کیلومتر

برد گشت زنی : 4،000 کیلومتر

سقف پرواز : 15،000 متر

جنگ افزارثابت اسلحه : 1 ×توپ 30 میلیمتری GSH - 30 - 1

جایگاهای حمل سلاح : 12 × بال و بدنه با ظرفیت 8000 کیلوگرم


 


http://www.sukhoi.org/eng/planes/military/su32/

/ 0 نظر / 20 بازدید